Μέσα από τις Γραμμές και τα Pixels…
Ήταν ένα φθινοπωρινό πρωινό, όταν πέρασα για πρώτη φορά την είσοδο της σχολής. Είχα στη τσάντα μου ένα μπλοκ με ένα μολύβι σχεδίου. Ο ενθουσιασμός και η ανυπομονησία ήταν τα κυρίαρχα συναισθήματα. Εκείνη τη μέρα δεν γνώριζα πολλά για τη γραφιστική, το μόνο που ήθελα ήταν να ζωγραφίζω, να συνθέτω, να λέω ιστορίες με σχήματα και χρώματα.
Τα πρώτα μαθήματα ήταν όπως τα φανταζόμουν. Ανατομία, θεωρία χρώματος, τυπογραφία, ιστορία τέχνης. Ένα σύμπαν από καμπύλες, φόρμες και συνθέσεις. Μύριζε χαρτί, μελάνι, κόλλα. Το πάτωμα είχε διάσπαρτα, σχεδόν παντού, υπολείμματα γομολάστιχας και ξύσματα μολυβιού. Ένιωθα σαν να ανήκω εκεί.
Όλα είχαν μπει σε μια σειρά και κυλούσαν ομαλά, ώσπου μια μέρα ξαφνικά, σχεδόν αθόρυβα, εμφανίστηκε κάτι που δεν περίμενα: “Χρήση Υπολογιστών στη Γραφιστική”, ένα μάθημα στο ωρολόγιο πρόγραμμα, σαν ξένο σώμα μέσα στον παραδοσιακό μας κόσμο.
Θυμάμαι την πρώτη επαφή με ένα Macintosh, λευκό, αυστηρό, σχεδόν εξωγήινο πάνω στο γραφείο. Δεν έμοιαζε με κανένα από τα γνωστά εργαλεία που χρησιμοποιούσαμε ως τότε. Οι περισσότεροι συμφοιτητές μου, μαζί τους και εγώ κοιτάζαμε την οθόνη σαν να ήταν τηλεόραση που περιμέναμε να παίξει. Ο δάσκαλος, με φωνή κάπως βαριεστημένη, άρχισε να μας διδάσκει και να μας μυεί στη χρήση του υπολογιστή, πώς να ανοίγεις έναν υπολογιστή, να βρίσκεις το πρόγραμμα, να δημιουργείς ένα αρχείο να “κλικάρεις” και να “σώζεις”, να κατανοείς τα μενού των εφαρμογών, να επιλέγεις τα σωστά προγράμματα για την εργασία που θέλεις να εκτελέσεις και πάει λέγοντας. Εγώ σαστισμένη κρατούσα σημειώσεις, όχι επειδή καταλάβαινα – αλλά από φόβο ότι έπρεπε να προλάβω. Πολλά ερωτήματα είχαν κατακλύσει το μυαλό μου, απορίες, συναισθήματα μία σύγχυση που μάταια προσπαθούσα να ελέγξω. Έπρεπε να κερδίσω αυτό το μηχάνημα, να το καταλάβω! Κάτι μου έλεγε πως αυτό το «κουτί» θα το έβλεπα πολύ συχνά στο μέλλον!
Μόλις είχε ανοίξει ένα νέο «παράθυρο» στη γραφιστική!
Δεν αγάπησα τους υπολογιστές από την αρχή. Τους αντιστάθηκα, σχεδόν με πείσμα. Πώς να αγαπήσεις κάτι που δεν αφήνει σημάδι στο χέρι σου, όπως ένα μολύβι; Που δεν έχει μυρωδιά, δεν λερώνει, δεν σου σκίζεται το χαρτί; Ήταν απρόσωπα όλα αυτά τα “ψηφιακά εργαλεία”, σχεδόν άψυχα.
Όμως ο κόσμος τελικά άλλαζε. Και εγώ, δεν ήθελα να μείνω πίσω.
Σιγά-σιγά αναθεώρησα την άποψή μου και άρχισα να εξοικειώνομαι. Πρώτα με δισταγμό, μετά με περιέργεια και τέλος με ενθουσιασμό. Το coreldraw, το Adobe Illustrator και το Photoshop έγινε ο καινούριος μου καμβάς, το ποντίκι η προέκταση του χεριού μου. Εκεί που άλλοτε περίμενα να στεγνώσει το μελάνι, τώρα απλώς πάταγα “save”. Εκεί που ξανασχεδίαζα από την αρχή, έσβηνα διόρθωνα ατελείωτες ώρες τώρα είχα το “undo” και τα backups να με σώζουν από την απογοήτευση. Ένας καινούργιος κόσμος με νέες δυνατότητες ξεπρόβαλε μπροστά μου….
Έτσι ξεκίνησε η μετάβασή μου – όχι μόνο από το χαρτί στην οθόνη, αλλά από την ασφάλεια του γνώριμου στο άγνωστο που υποσχόταν πρόοδο. Δεν ήταν εύκολο. Ήταν όμως αναγκαίο. Κι αν κάτι έμαθα νωρίς, ήταν ότι η γραφιστική δεν είναι το εργαλείο! Είναι το βλέμμα!
Τα πρώτα χρόνια μετά τη σχολή ήταν δύσκολα αλλά γεμάτα ελπίδα. Εργάστηκα σε μικρά γραφεία, σε μεταξοτυπία, τυπογραφία, εκτυπωτικά, σε διαφημιστικές που ακόμα κάπνιζαν μέσα στο ατελιέ. Κάθε δουλειά ήταν ένα πεδίο μάχης, να φτιάξω ένα λογότυπο που να μιλά, μια αφίσα που να προκαλεί τα βλέμματα, ένα εξώφυλλο που να λέει ιστορία χωρίς λέξεις. Η ανταμοιβή δεν ήταν πάντα αντικειμενική, τις περισσότερες φορές ήταν απλώς η ικανοποίηση ότι κάτι έγινε σωστά. Ότι κάποιος σταμάτησε μπροστά στο έργο μου και για λίγο σκέφτηκε.
Ο ανταγωνισμός αυξανόταν. Ο κόσμος γινόταν πιο απαιτητικός. Οι πελάτες ήθελαν τα πάντα “γρήγορα” και “φτηνά”, “το χρειάζομαι εχθές!” όπως συνήθιζαν να λένε, μα εγώ είχα μάθει να μετράω τη δουλειά σε ώρες σκέψης, όχι σε pixels. Έτσι έμαθα να δουλεύω τα ξημερώματα, όταν όλοι και όλα ησύχαζαν και μόνο το φως της οθόνης σου κρατούσε συντροφιά. Εκεί, στη σιγή, φτιάχνονταν οι πιο καθαρές συνθέσεις, αυτές που κανείς δεν έβλεπε αλλά όλοι ένιωθαν.
Και όπως τότε, στην αρχή, ήρθε ξανά μια αλλαγή. Αυτή τη φορά όχι απλώς τεχνολογική, αλλά υπαρξιακή.
Η ψηφιακή γραφιστική δεν ήταν πια απλώς ένας κλάδος. Ήταν ο κανόνας. Όποιος δεν ήταν online, απλώς δεν υπήρχε. Websites, εφαρμογές, ψηφιακές ταυτότητες, social media graphics, κινούμενα logos, infographics, UX, UI… Κάθε τι καινούριο ήταν ένας νέος κόσμος που έπρεπε να κατακτήσω, συχνά μόνη μου, χωρίς δασκάλους, με tutorial από το YouTube και ατελείωτα πειράματα.
Ο όγκος της πληροφορίας έγινε θάλασσα βαθιά, σκοτεινή και μερικές φορές απατηλή. Όλοι μιλούσαν για “τάσεις”, για “αλγόριθμους”, για “viral design”. Μα εμένα με ένοιαζε το περιεχόμενο, η ουσία. Δεν ήθελα να κάνω απλώς “κάτι που πουλάει”. Ήθελα να κάνω κάτι που αξίζει να μείνει.
Και την ίδια στιγμή, έπρεπε να ισορροπήσω την προσωπική μου ζωή με την επιμόρφωση και την εργασία. Να προλάβω το νηπιαγωγείο, να πάω στις σχολικές εκδηλώσεις, να ετοιμάσω φαγητά. Να είμαι εκεί, παρών, όχι απλώς “γραφίστρια στο σπίτι”. Όμως οι ειδοποιήσεις και τα μηνύματα δεν σταματούσαν, και το μυαλό – πάντα στο project που έληγε…
Έμαθα να δουλεύω γρήγορα αλλά ουσιαστικά. Να λέω “όχι” όταν δεν αξίζει. Να επενδύω στο δικό μου ύφος, να καλλιεργώ τη φωνή μου μέσα στο χάος. Και παρά τα λάθη, τις αμφιβολίες, τα ατελείωτα ξενύχτια είμαι ακόμα εδώ.
Όχι η ίδια όπως τότε, αλλά ούτε και άλλη τελείως.
Μία γραφίστρια που μεγάλωσε μαζί με το επάγγελμά της. Που δεν έμεινε στάσιμη ούτε ακολούθησε τυφλά. Που πάλεψε να συνδυάσει την τέχνη με την τεχνολογία και την καρδιά με το ρολόι. Και που κάθε φορά που ξεκινάει ένα νέο σχέδιο, επιστρέφει, έστω και για λίγο, σ’ εκείνη την πρώτη λευκή κόλλα, με την ίδια προσμονή… Και εκεί που νόμιζα ότι είχα φτάσει το “βελανίδι μου” έρχεται πάλι έτσι ξαφνικά, ένα νέο πρωί, όπου μια καινούρια εξέλιξη προμηνύει και πάλι σημαντικές αλλαγές στις ζωές μας. Η τεχνητή νοημοσύνη, το ΑΙ (ΤΝ)…
